tag:blogger.com,1999:blog-35675776460319315262012-02-08T13:40:02.258+02:00Κειμενο διαμαρτυριας"Academy"?No thankshttp://www.blogger.com/profile/13005657884309599795noreply@blogger.comBlogger21100tag:blogger.com,1999:blog-3567577646031931526.post-7473857240698109812007-08-05T19:05:00.000+03:002007-08-05T19:33:54.561+03:00Ανεβάζω νέο post(ανάρτηση), για να εκφράσω θερμές ευχαριστίες για όλους όσους έχουν ήδη προσυπογράψει τη διαμαρτυρία για την εξαγγελθείσα "Ακαδημία" Τεχνών, αλλά και για μερικές διευκρινήσεις:<br /><br />Θυμίζω ότι το παρόν blog δημιουργήθηκε με αποκλειστικό σκοπό να διευκολύνει την κυκλοφορία ανάμεσα στους μουσικούς, ενός <span style="font-weight: bold;">κ</span><span style="font-weight: bold;">ειμένου διαμαρτυρίας</span> για την εξαγγελία του εκτρώματος "Ακαδημία" Τεχνών και τη συλλογή υπογραφών (από όσους συμφωνούν με το πνεύμα του) για αποστολή στα ΜΜΕ, σε ιστολόγια, Υπουργείο Πολιτισμού, κλπ.<br />Το συγκεκριμένο κείμενο, (που εμφανίζεται εκ νέου αμέσως πιο κάτω) έχει ήδη δημοσιευθεί (με ελάχιστες διαφορές), ως editorial (με υπογραφή του Κώστα Τηλιακού) στο καλοκαιρινό τεύχος του περιοδικού <span style="font-style: italic;">Classical Music Review.<br /></span><br />Οποιος συμφωνεί με το περιεχόμενο του κειμένου<span style="font-style: italic;"> </span> και θέλει να προσθέσει το όνομά του στον κατάλογο των διαμαρτυρομένων έχει δυο δυνατότητες:<br /><br />1. Να στείλει ενα e-mail στο <span style="font-size:180%;">academynothanks@gmail.com</span> γράφοντας όνομα και ιδιότητα.<br />(Τον τρόπο αυτό έχει χρησιμοποιήσει και η συντριπτική πλειοψηφία)<br /><br />2. Να γράψει όνομα και ιδιότητα σε σχόλιο στο ποστ αυτό (ή και στο προηγούμενο) αν έχει εμπειρία blogging και έχει εγγραφεί στο google κλπ<br /><br />Υπάρχει περιθώριο (λόγω και θερινής ραστώνης) για συλλογή υπογραφών μέχρι τις αρχές φθινοπώρου εκτός απρόοπτης εξέλιξης, οπότε και το κείμενο θα προωθηθεί με τα μέχρι τότε ονόματα.<br /><br />Οποιος επιθυμεί περαιτέρω ενημέρωση μπορεί να χρησιμοποιήσει τις συνδέσεις δεξιά κάτω από τον τίτλο "Δείτε και αυτά".<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; font-size: 130%;">Το πλήρες κείμενο διαμαρτυρίας:</span><br /><br /><span style="font-size: 180%;">Ακαδημία Τεχνών? Όχι ευχαριστώ!</span><br /><br />Πρόσφατα <span style="font-weight: bold;">ο Υπουργός Πολιτισμού </span>εξήγγειλε τη δημιουργία της πολυαναμενόμενης <span style="font-weight: bold;">«Ακαδημίας Τεχνών»</span>, η οποία θα αρχίσει να λειτουργεί τον Σεπτέμβριο του 2009. «Η Ακαδημία», είπε ο υπουργός, «<span style="font-style: italic;">θα είναι Ανώτερης Παιδείας, τριετούς φοίτησης, οι σπουδαστές θα πρέπει να διαθέτουν απολυτήριο λυκείου, δεν θα εισάγονται με σύστημα πανελληνίων εξετάσεων και όταν αποφοιτούν θα τους χορηγείται πιστοποιητικό σπουδών και όχι πανεπιστημιακό πτυχίο, δεδομένου ότι η εκπαίδευση δεν θα είναι θεωρητικού περιεχομένου αλλά ‘πρακτικοποιημένης γνώσης’</span>». ‘Πρακτικοποιημένη γνώση’• με άλλα λόγια εμπειροτέχνες! Και ας φροντίζουν τα τελευταία χρόνια σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης οι πιο ονομαστές Μουσικές Ακαδημίες να εναρμονίσουν το πρόγραμμά τους με αυτά των Πανεπιστημιακών σχολών ώστε να μην υποβαθμιστούν για οποιοδήποτε λόγο οι τίτλοι σπουδών που χορηγούν. Και το πέτυχαν, προσθέτοντας μαθήματα και θεματικές ενότητες, διευρύνοντας την διδασκόμενη ύλη, χωρίς να κάνουν την παραμικρή υποχώρηση στην ποιότητα της παρεχόμενης τεχνικής και θεωρητικής μουσικής εκπαίδευσης –που έτσι κι αλλιώς είναι η προτεραιότητα τους– και μπορούν πλέον να φέρουν επάξια τον τίτλο του Πανεπιστημίου.<br /><br />Και στην Ελλάδα; Τι γίνεται στην Ελλάδα της αδιαβάθμητης μουσικής εκπαίδευσης των εκατοντάδων Ωδείων και Μουσικών Σχολών, όπου το ζήτημα της ίδρυσης μιας Ακαδημίας Μουσικής πανεπιστημιακού επιπέδου είναι το κύριο αίτημα επί σειρά δεκαετιών, το οποίο ουδέποτε η πολιτεία αντιμετώπισε με σοβαρότητα και ευαισθησία; Η δήλωση του υπουργού έδωσε τη χαριστική βολή: «εμπειροτέχνες» οι μουσικοί, ως εάν όλα τα χρόνια (και) θεωρητικών σπουδών (υπό την έγκριση και εποπτεία του ίδιου του Υπουργείου Πολιτισμού) να μην υπάρχουν! Ε, τότε στο χέρι της πολιτείας είναι να τους προσφέρει την περαιτέρω εκπαίδευση και ικανότητες που εν γνώσει της τους στερεί. Τον δρόμο έδειξαν τόσες χώρες της Ε.Ε, η βούληση μόνο χρειάζεται ώστε τα εκπαιδευτικά προγράμματα να προσαρμοσθούν στα ελληνικά δεδομένα και να εφαρμοσθούν. <span style="font-weight: bold;">Αλλιώς καταδικάζουμε και τις μελλοντικές γενιές των μουσικών στην ανυποληψία.<br /><br /></span> Μία «Ακαδημία» τριετούς φοιτήσεως που θα χορηγεί πιστοποιητικά σπουδών ισότιμα με τα πτυχία των Σχολών Ανωτέρας Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης, ποιους θα μπορούσε να αναμένει ως σπουδαστές; Αλλοδαποί δύσκολα θα την επέλεγαν και η διαρροή Ελλήνων σπουδαστών προς το εξωτερικό δεν θα σταματήσει. Από την άλλη, οι φοιτητές της «Ακαδημίας Τεχνών» τι άλλες δυνατότητες θα έχουν αντίστοιχες των συναδέλφων τους των ελληνικών πανεπιστημιακών σχολών; Θα μπορούν να πάνε με προγράμματα ανταλλαγών, όπως το Erasmus για παράδειγμα, να μελετήσουν για κάποιο διάστημα στο Παρίσι, το Λονδίνο, το Βερολίνο κλπ; Και πώς θα έρθουν αντίστοιχα σπουδαστές των Μουσικών Πανεπιστημίων του εξωτερικού σε μία μη ισότιμη με τη δική τους σχολή της Ελλάδας;<br /><br /><span style="font-weight: bold;"> Μήπως τελικά δημιουργούμε με τον τρόπο αυτό, απλά ένα ωδείο «πολυτελείας»</span>; Σαφώς το ζήτημα της ανώτατης καλλιτεχνικής εκπαίδευσης αντιμετωπίζει διαδικαστικά προβλήματα, όπως αυτό των τυπικών προσόντων των καθηγητών που θα κληθούν να διδάξουν. Υπάρχουν τέτοιες ιδιαιτερότητες και αυτές καλείται να επιλύσει η πολιτεία παίρνοντας τις σωστές αποφάσεις, κάτι που πολύ σωστά έχει ήδη γίνει για την Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών. Αλλιώς τι είδους ισοτιμία θα έχουν απόφοιτοι ερμηνευτές του ίδιου οργάνου, όταν κάποιοι θα προέρχονται από την «Ακαδημία Τεχνών» και άλλοι από ανώτατες σχολές που έχουν ήδη εντάξει σχολές οργάνων στο πρόγραμμά τους χωρίς να προβλέπονται εισαγωγικές εξετάσεις στο όργανο (παγκόσμια πρωτοτυπία...), όπως το Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Ιόνιου Πανεπιστημίου και το Τμήμα Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας;<br /><br />Δυστυχώς τα ζητήματα δεν είναι μόνο αυτά. Είναι πολύ περισσότερα. Το ελάχιστο που θα περίμενε κανείς είναι ένα σύγχρονο πλαίσιο, που να παρέχει σοβαρή, ευρεία, και σε ανώτατο επίπεδο μουσική εκπαίδευση. Ο,τιδήποτε άλλο είναι στην καλύτερη περίπτωση ανεπαρκές. Οι Έλληνες σπουδαστές-μουσικοί θα συνεχίσουν να πηγαίνουν στο εξωτερικό για να διευρύνουν τις γνώσεις τους, αποκτώντας αναγνωρισμένους τίτλους αντί πιστοποιητικών, και η μουσική εκπαίδευση στη χώρα μας θα παραμείνει ουσιαστικά αδιαβάθμητη, όπως είναι όλα αυτά τα χρόνια.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Όσο για το σύνηθες ελληνικό επιχείρημα «από ολότελα, καλή κι η Παναγιώταινα», οι επαγγελματίες Ελληνες μουσικοί δηλώνουν «<span style="font-size: 130%;">καλύτερα ολότελα</span>»!</span><br />Είναι προτιμότερο να παραμείνει η σημερινή -απαράδεκτη όντως- κατάσταση, από το να δημιουργηθεί ένα ίδρυμα που <span style="font-weight: bold;">μόνο ως τροχοπέδη θα λειτουργήσει </span>σε οποιαδήποτε προσπάθεια (εάν και όποτε αυτή ξεκινήσει) για τον εκσυγχρονισμό, την ορθολογικοποίηση και την πραγματική αναβάθμιση των σπουδών αλλά και του ρόλου του μουσικού εκτελεστή γενικότερα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3567577646031931526-747385724069810981?l=academy-no-thanks.blogspot.com' alt='' /></div>"Academy"?No thankshttp://www.blogger.com/profile/13005657884309599795noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3567577646031931526.post-38844382135795964932007-06-28T15:10:00.000+03:002007-06-28T15:32:34.338+03:00Το παρόν blog δημιουργήθηκε με αποκλειστικό σκοπό να διευκολύνει την κυκλοφορία ανάμεσα στους μουσικούς, ενός <span style="font-weight: bold;">κ</span><span style="font-weight: bold;">ειμένου διαμαρτυρίας</span> για την εξαγγελία του εκτρώματος "Ακαδημία" Τεχνών και τη συλλογή υπογραφών (από όσους συμφωνούν με το πνεύμα του) για αποστολή στα ΜΜΕ, σε ιστολόγια, Υπουργείο Πολιτισμού, κλπ.<br />Το συγκεκριμένο κείμενο, που εμφανίζεται πιο κάτω έχει ήδη δημοσιευθεί (με ελάχιστες διαφορές), ως editorial (με υπογραφή του Κώστα Τηλιακού) στο καλοκαιρινό τεύχος του περιοδικού <span style="font-style: italic;">Classical Music Review.</span><br /><br />Η <span style="font-weight: bold;">υπογραφή</span> του κειμένου μπορεί να γίνει και <span style="font-weight: bold;">εδώ στο blog</span>, αλλά και με mail στη διεύθυνση <span style="font-weight: bold;"><br /><span style="font-size:130%;">academynothanks@gmail.com</span></span><br />που δημιουργήθηκε επίσης για τον συγκεκριμένο σκοπό, για όσους ευλόγως δεν θέλουν να συνδέσουν το nickname τους με το όνομά τους.<br />Παρακαλώ για πλήρη αναφορά <span style="font-weight: bold;">ο</span><span style="font-weight: bold;">νοματεπώνυμου και ιδιότητας</span>. Προαιρετικά και e-mail ή τηλ. επικοινωνίας.<br /><br />Ευπρόσδεκτη κάθε βοήθεια διάδοσης του κειμένου διαμαρτυρίας, μαζική συλλογή και αποστολή ονομάτων που υπογράφουν, πρόταση για καλύτερη οργάνωση της προσπάθειας κλπ.<br /><br />Ως συνήθως στο μουσικό χώρο, όλοι (ή τουλάχιστον σχεδόν όλοι) κατ'ιδίαν διαμαρτύρονται για το θέμα αυτό, σε έντονους μάλιστα τόνους, αλλά δεν διαφαίνεται μια συγκεντρωτική προσπάθεια... <span style="font-weight: bold;"><br />Ας προσπαθήσουμε για μια φορά να ενώσουμε τις φωνές μας.</span><br /><br />Η κοροϊδία και η συστηματική απαξίωση των επαγγελματιών μουσικών(από όπου και αν επιχειρείται και δυστυχώς δεν είναι μόνο ένα το κέντρο...) πρέπει επιτέλους κάπου και κάποτε να σταματήσει.<br />Τουλάχιστον ας καταγραφεί ότι το καλοκαίρι του 2007 <span style="font-weight: bold;">κάποιοι, επώνυμα, </span><span style="font-weight: bold;">είπαν όχι στο έκτρωμα αυτό </span>της υποβαθμισμένης εξαγγελόμενης "Ακαδημίας", όσον αφορά στη μουσική, και οι υπόλοιποι ας αναλάβουν τις ευθύνες τους.<br /><br /><span style="font-size:130%;">Διονύσης Μαλλούχος</span><br /><span style="font-style: italic;">εμπειροτέχνης πιανίστας πρακτικοποιημένης γνώσης και μάλιστα άνευ πιστοποιητικού...</span><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >Το πλήρες κείμενο διαμαρτυρίας:</span><br /><br /><span style="font-size:180%;">Ακαδημία Τεχνών? Όχι ευχαριστώ!</span><br /><br />Πρόσφατα <span style="font-weight: bold;">ο Υπουργός Πολιτισμού </span>εξήγγειλε τη δημιουργία της πολυαναμενόμενης <span style="font-weight: bold;">«Ακαδημίας Τεχνών»</span>, η οποία θα αρχίσει να λειτουργεί τον Σεπτέμβριο του 2009. «Η Ακαδημία», είπε ο υπουργός, «<span style="font-style: italic;">θα είναι Ανώτερης Παιδείας, τριετούς φοίτησης, οι σπουδαστές θα πρέπει να διαθέτουν απολυτήριο λυκείου, δεν θα εισάγονται με σύστημα πανελληνίων εξετάσεων και όταν αποφοιτούν θα τους χορηγείται πιστοποιητικό σπουδών και όχι πανεπιστημιακό πτυχίο, δεδομένου ότι η εκπαίδευση δεν θα είναι θεωρητικού περιεχομένου αλλά ‘πρακτικοποιημένης γνώσης’</span>». ‘Πρακτικοποιημένη γνώση’• με άλλα λόγια εμπειροτέχνες! Και ας φροντίζουν τα τελευταία χρόνια σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης οι πιο ονομαστές Μουσικές Ακαδημίες να εναρμονίσουν το πρόγραμμά τους με αυτά των Πανεπιστημιακών σχολών ώστε να μην υποβαθμιστούν για οποιοδήποτε λόγο οι τίτλοι σπουδών που χορηγούν. Και το πέτυχαν, προσθέτοντας μαθήματα και θεματικές ενότητες, διευρύνοντας την διδασκόμενη ύλη, χωρίς να κάνουν την παραμικρή υποχώρηση στην ποιότητα της παρεχόμενης τεχνικής και θεωρητικής μουσικής εκπαίδευσης –που έτσι κι αλλιώς είναι η προτεραιότητα τους– και μπορούν πλέον να φέρουν επάξια τον τίτλο του Πανεπιστημίου.<br /><br />Και στην Ελλάδα; Τι γίνεται στην Ελλάδα της αδιαβάθμητης μουσικής εκπαίδευσης των εκατοντάδων Ωδείων και Μουσικών Σχολών, όπου το ζήτημα της ίδρυσης μιας Ακαδημίας Μουσικής πανεπιστημιακού επιπέδου είναι το κύριο αίτημα επί σειρά δεκαετιών, το οποίο ουδέποτε η πολιτεία αντιμετώπισε με σοβαρότητα και ευαισθησία; Η δήλωση του υπουργού έδωσε τη χαριστική βολή: «εμπειροτέχνες» οι μουσικοί, ως εάν όλα τα χρόνια (και) θεωρητικών σπουδών (υπό την έγκριση και εποπτεία του ίδιου του Υπουργείου Πολιτισμού) να μην υπάρχουν! Ε, τότε στο χέρι της πολιτείας είναι να τους προσφέρει την περαιτέρω εκπαίδευση και ικανότητες που εν γνώσει της τους στερεί. Τον δρόμο έδειξαν τόσες χώρες της Ε.Ε, η βούληση μόνο χρειάζεται ώστε τα εκπαιδευτικά προγράμματα να προσαρμοσθούν στα ελληνικά δεδομένα και να εφαρμοσθούν. <span style="font-weight: bold;">Αλλιώς καταδικάζουμε και τις μελλοντικές γενιές των μουσικών στην ανυποληψία.<br /><br /></span> Μία «Ακαδημία» τριετούς φοιτήσεως που θα χορηγεί πιστοποιητικά σπουδών ισότιμα με τα πτυχία των Σχολών Ανωτέρας Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης, ποιους θα μπορούσε να αναμένει ως σπουδαστές; Αλλοδαποί δύσκολα θα την επέλεγαν και η διαρροή Ελλήνων σπουδαστών προς το εξωτερικό δεν θα σταματήσει. Από την άλλη, οι φοιτητές της «Ακαδημίας Τεχνών» τι άλλες δυνατότητες θα έχουν αντίστοιχες των συναδέλφων τους των ελληνικών πανεπιστημιακών σχολών; Θα μπορούν να πάνε με προγράμματα ανταλλαγών, όπως το Erasmus για παράδειγμα, να μελετήσουν για κάποιο διάστημα στο Παρίσι, το Λονδίνο, το Βερολίνο κλπ; Και πώς θα έρθουν αντίστοιχα σπουδαστές των Μουσικών Πανεπιστημίων του εξωτερικού σε μία μη ισότιμη με τη δική τους σχολή της Ελλάδας;<br /><br /><span style="font-weight: bold;"> Μήπως τελικά δημιουργούμε με τον τρόπο αυτό, απλά ένα ωδείο «πολυτελείας»</span>; Σαφώς το ζήτημα της ανώτατης καλλιτεχνικής εκπαίδευσης αντιμετωπίζει διαδικαστικά προβλήματα, όπως αυτό των τυπικών προσόντων των καθηγητών που θα κληθούν να διδάξουν. Υπάρχουν τέτοιες ιδιαιτερότητες και αυτές καλείται να επιλύσει η πολιτεία παίρνοντας τις σωστές αποφάσεις, κάτι που πολύ σωστά έχει ήδη γίνει για την Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών. Αλλιώς τι είδους ισοτιμία θα έχουν απόφοιτοι ερμηνευτές του ίδιου οργάνου, όταν κάποιοι θα προέρχονται από την «Ακαδημία Τεχνών» και άλλοι από ανώτατες σχολές που έχουν ήδη εντάξει σχολές οργάνων στο πρόγραμμά τους χωρίς να προβλέπονται εισαγωγικές εξετάσεις στο όργανο (παγκόσμια πρωτοτυπία...), όπως το Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Ιόνιου Πανεπιστημίου και το Τμήμα Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας;<br /><br />Δυστυχώς τα ζητήματα δεν είναι μόνο αυτά. Είναι πολύ περισσότερα. Το ελάχιστο που θα περίμενε κανείς είναι ένα σύγχρονο πλαίσιο, που να παρέχει σοβαρή, ευρεία, και σε ανώτατο επίπεδο μουσική εκπαίδευση. Ο,τιδήποτε άλλο είναι στην καλύτερη περίπτωση ανεπαρκές. Οι Έλληνες σπουδαστές-μουσικοί θα συνεχίσουν να πηγαίνουν στο εξωτερικό για να διευρύνουν τις γνώσεις τους, αποκτώντας αναγνωρισμένους τίτλους αντί πιστοποιητικών, και η μουσική εκπαίδευση στη χώρα μας θα παραμείνει ουσιαστικά αδιαβάθμητη, όπως είναι όλα αυτά τα χρόνια.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Όσο για το σύνηθες ελληνικό επιχείρημα «από ολότελα, καλή κι η Παναγιώταινα», οι επαγγελματίες Ελληνες μουσικοί δηλώνουν «<span style="font-size:130%;">καλύτερα ολότελα</span>»!</span><br />Είναι προτιμότερο να παραμείνει η σημερινή -απαράδεκτη όντως- κατάσταση, από το να δημιουργηθεί ένα ίδρυμα που <span style="font-weight: bold;">μόνο ως τροχοπέδη θα λειτουργήσει </span>σε οποιαδήποτε προσπάθεια (εάν και όποτε αυτή ξεκινήσει) για τον εκσυγχρονισμό, την ορθολογικοποίηση και την πραγματική αναβάθμιση των σπουδών αλλά και του ρόλου του μουσικού εκτελεστή γενικότερα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3567577646031931526-3884438213579596493?l=academy-no-thanks.blogspot.com' alt='' /></div>"Academy"?No thankshttp://www.blogger.com/profile/13005657884309599795noreply@blogger.com71